Przesłanie Sekretarza Generalnego ONZ

Przesłanie Sekretarza Generalnego ONZ na Światowy Dzień Wiedzy o Autyzmie z dnia 2 kwietnia 2012 r. Zasięg występowania autyzmu nie ogranicza się do jednego regionu lub kraju; niepełnosprawność ta jest ogólnoświatowym wyzwaniem wymagającym globalnego działania. Zaburzenia rozwojowe, takie jak autyzm, pojawiają się w dzieciństwie i nie ustępują przez całe życie. Nasza praca z ludźmi i dla ludzi cierpiących na autyzm nie powinna ograniczać się jedynie do wczesnego wykrywania i leczenia. Powinna ona obejmować różnego rodzaju terapie, plany edukacyjne i inne działania będące wyrazem naszego zrównoważonego, nieprzerwanego zaangażowania.  Docieranie do ludzi dotkniętych zaburzeniami ze spektrum autyzmu wymaga globalnego politycznego zaangażowania i bardziej efektywnej współpracy międzynarodowej, zwłaszcza w zakresie dzielenia się dobrymi praktykami. Szczególnie istotne jest zwiększenie inwestycji w sferę społeczną i edukacyjną oraz w sektor pracy, ponieważ zarówno kraje rozwinięte, jak i rozwijające się powinny pracować nad zwiększeniem potencjału zaspokajania szczególnych potrzeb osób dotkniętych autyzmem i nad rozwijaniem ich talentów. Musimy także wspierać dalsze badania i szkolić osoby zapewniające niespecjalistyczną opiekę oraz sprawić, by społeczności osób dotkniętych autyzmem miały lepszy dostęp do usług opiekuńczych i pomocowych. Coroczne obchody Światowego Dnia Wiedzy o Autyźmie mają zachęcić do podejmowania takich działań i zwrócić uwagę na niedopuszczalną dyskryminację, nadużycia i izolację, jakich doświadczają ludzie dotknięci autyzmem i ich najbliżsi. Jak podkreśla Konwencja Praw Osób Niepełnosprawnych, osoby z autyzmem są równe wobec prawa i przysługują im wszystkie prawa człowieka i podstawowe wolności. W tym Dniu Administracja Poczty Narodów Zjednoczonych wyemituje w Nowym Jorku, Wiedniu i Genewie sześć pamiątkowych znaczków pocztowych oraz dwie koperty kolekcjonerskie, mające promować wiedzę na temat autyzmu. Te niewielkie kawałki papieru, zawierające obrazy stworzone przez artystów, u których zdiagnozowano autyzm, będą ważnym przesłaniem dla ludzi na całym świecie, przypominającym, że talent i kreatywność drzemią w każdym z nas. Moja żona zawsze była bardzo zaangażowana w promowanie wiedzy na temat autyzmu...
Karta Praw Osób z Autyzmem

Karta Praw Osób z Autyzmem

Powstała z inicjatywy Porozumienia AUTYZM – POLSKA oraz Parlamentarnej Grupy ds. Autyzmu, 12 lipca 2013r. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uchwalił Kartę Praw Osób z Autyzmem. Karta nie jest aktem prawnym, którego nieegzekwowanie skutkowałoby sankcjami. Główną jej funkcją jest zwrócenie uwagi na to, że osoby z autyzmem są osobami o specyficznych potrzebach, często różnych od potrzeb innych osób niepełnosprawnych. Sejm Rzeczpospolitej Polskiej uznaje, że osoby z autyzmem mają prawo do niezależnego, samodzielnego i aktywnego życia oraz nie mogą podlegać dyskryminacji. Sejm stwierdza, iż oznacza to w szczególności prawo osób z autyzmem do: 1) możliwie niezależnego i w pełni wartościowego życia, pozwalającego na pełne rozwinięcie własnych możliwości, wykorzystanie szans życiowych i pełnienie ról społecznych; 2) adekwatnej, bezstronnej, dokładnej i przeprowadzonej w możliwie najwcześniejszym okresie życia diagnozy i opinii medycznej, pedagogicznej, psychologicznej i logopedycznej; 3) łatwo dostępnej, bezpłatnej i adekwatnej edukacji, dostosowanej do możliwości i potrzeb ucznia z autyzmem i pozwalającej na pełnienie ról społecznych, w tym szczególnie ról zawodowych; 4) pełnego uczestnictwa w procesie podejmowania wszelkich decyzji dotyczących ich przyszłości, także za pośrednictwem reprezentantów; w miarę możliwości ich życzenia powinny być uwzględniane i respektowane; 5) warunków mieszkaniowych uwzględniających specyficzne potrzeby i ograniczenia wynikające z ich niepełnosprawności; 6) wsparcia technicznego i asystenckiego niezbędnego do zapewnienia możliwie produktywnego życia, gwarantującego szacunek i możliwy poziom niezależności; 7) wynagrodzenia wykluczającego dyskryminację oraz wystarczającego do zapewnienia niezbędnego wyżywienia, odzieży, mieszkania, a także gwarantującego zaspokojenie innych koniecznych potrzeb życiowych; 8) uczestniczenia, w miarę możliwości bezpośrednio lub za pośrednictwem reprezentantów, w procesach tworzenia dla nich form wsparcia oraz tworzenia i zarządzania placówkami tak, aby były one dostosowane do ich specyficznych potrzeb; 9) odpowiedniego poradnictwa i usług dotyczących zdrowia fizycznego, psychicznego oraz zaspokojenia potrzeb duchowych, w tym również zapewnienia odpowiednich z uwagi na potrzeby i wybory osoby metod terapeutycznych i leczenia farmakologicznego; 10) odpowiedniego kształcenia i przygotowania zawodowego oraz zatrudnienia, wykształcenia i szkolenia zawodowego...

Są wśród nas…dzieci z autyzmem, z zespołem Aspergera, z ADHD, z depresją, z porażeniem mózgowym, z zespołem Downa i wiele innych… Czy je znamy? Czy potrafimy zobaczyć? Czy rozumiemy ich trudności? Czy chcemy i potrafimy im pomóc? Jak rozpoznać, że dziecko jest autystyczne? Autyzm dziecięcy i zespół Aspergera należą do grupy tzw. zaburzeń całościowych neurorozwojowych. Zaburzenia te charakteryzują się brakiem odpowiednich dla wieku umiejętności uwarunkowanych dojrzewaniem mózgu. W przypadku autyzmu dziecięcego objawy dotyczą:  – zaburzeń interakcji społecznych – zaburzeń porozumiewania ( dwustronnej komunikacji słownej i bezsłownej) – występowania powtarzających się, ograniczonych i stereotypowych wzorców zachowań, zainteresowań i aktywności. Bardzo istotne jest, by w przypadku autyzmu dziecięcego postawić diagnozę w jak najwcześniejszym okresie rozwoju. Bowiem tylko wcześnie rozpoczęta terapia wielokierunkowa, dzięki „ plastyczności” mózgu, stwarza warunki do znacznej poprawy funkcjonowania dziecka. Przyjmuje się, że wcześnie podjęta interwencja terapeutyczna winna rozpocząć się przed ukończeniem 3 roku życia. Zachowania małego dziecka wskazujące na objawy autyzmu: – brak rozwoju mowy – stereotypowe zabawy – stereotypie ruchowe, czyli powtarzające się, rytmiczne kiwanie i kręcenie głową, uderzanie w dłonie – brak reakcji na swoje imię Zdarza się dość często, iż mimo występowania powyższych objawów, rodzice bywają uspokajani przez otoczenie, co prowadzi do tego, że sami jakby nie zauważają nieprawidłowości rozwojowych. Zdarza się to zwłaszcza, gdy w rodzinie jest to np. jedyne dziecko i trudno porównać z innymi dziećmi. Efektem tego jest fakt, ze w późniejszych okresach rozwoju, np. w okresie przedszkolnym nasilają się zachowania typu: – dziecko nie jest zainteresowane innymi dziećmi, izoluje się; – może nawiązać kontakt, ale czynić to w sposób nieadekwatny, nie okazując zrozumienia dla potrzeb i uczuć innych osób; – występują stereotypie ruchowe, sztywne...